Juf Isabel heeft met het project
The Second Hand Shop
de 3e prijs gewonnen
in de categorie Educator’s Choice.
Dit betekent dat zij door al haar collega’s – zelf al winnaars in hun regio – is verkozen bij de beste van de zowat 70 inzendingen wereldwijd.
Echt knap werk! Een dikke proficiat van ons allemaal!!!
nog enkele sfeerbeelden van het galafeest:
We zitten in de HALVE FINALE !!!
Goed gedaan juf Isabel !!!!! Je bent TOP!!!
Vanavond (voor ons vannacht 4 à 5u) wordt het weer super spannend…
Hallo iedereen
Eerst en vooral, voor wie vol spanning zit te wachten om te weten te komen of we de halve finale haalden of niet… sorry, maar de proclamatie voor de halve finale is maar morgen (lees vandaag nvdr) ten vroegste om 9u voor mij dus om 13u voor jullie. Ik breng jullie zo vlug mogelijk op de hoogte.
Hoe later het ‘s avonds geworden is, hoe vroeger ik moet opstaan: 6u45 en dit tijdens vakantietijd. Vanmorgen heb ik toch mijn dagelijkse lengtes gezwommen maar deze keer was ik niet de enige met dit schitterende idee. Om 8u stonden de bussen al klaar om ons naar de oude stad te brengen. Hilarisch! Zo’n overgemotiveerde, supergrappige Braziliaanse gids om toch zeker maar een dikke fooi te verdienen achteraf.
Wat valt er op als je als toerist in de stad rondloopt: alles draait om geld. Als je ook maar van iemand een foto wil maken, zijn ze er als de kippen bij om er geld voor te vragen. En zeggen dat je alleen maar visa meehebt, helpt ook al niet. Ze worden dan echt ambetant, ik heb het ondervonden. Er loopt ook heel veel politie rond die de toeristen moet beschermen tegen bedelaars en sjakossejatters. Een veilig gevoel heb ik er niet echt gehad. Het was deze morgen ook een ‘very fast field trip’. Ergens binnengaan, een terrasje doen, van een leuk plaatsje genieten? Neen doorlopen en enkel stoppen bij de kraampjes waar de gids ook extra voor betaald wordt. Zoals ik al zei, alles draait om geld! Salvador, en heel Brazilië zal wel zo zijn, is een stad van extremen. De prachtige appartementen net naast de krottenwijken. Wel heel mooi zijn de lokale boetiekjes (waar ik mijn galakleed wou kopen maar geen tijd had), de kleurrijke bars en allerhande kitschwinkels. Onze tweedehandswinkel is een heuse sjieke boetiek daarbij vergeleken! Op de lokale marktjes staan massa’s souvenirkramen met leuke spullen, maar ik weiger een Chinese djembé in Brazilië te kopen. Het is ook allemaal veel te duur en in overproductie. We waren wel allemaal content dat we eens buiten mochten gaan "luchten". Trip geslaagd, allen weer op de bus naar het hotel. 
Deze namiddag stonden er "keynotes" op het programma: een panelgesprek met 300 man.
‘s Avonds heb ik dan eventjes met enkele leerlingen en collega’s kunnen chatten (ja, soms ook met de webcam) en daarna was er een caipirinha-receptie en ondertussen kon je enkele standen met Microsofttools bezoeken. Olalala, veel caipirinha gezien, iets minder microsoft.
De Fransen hadden Benjamin en ik uitgenodigd om samen iets te gaan eten, de stad in. MMMMMMMMM, het was heerlijk. Ik moest wel eventjes mijn toverstaf gebruiken om over te schakelen op het Frans, wat na 4 dagen Engels kletsen niet evident is. Straks mag ik volgend jaar nog vreemde talen geven…
Na het diner zijn we nog naar een lokale bar geweest met typisch Braziliaanse muziek waar de echte Brazilianen hun danskunsten opvoeren op een geïmproviseerde dansvloer. De grote microsoftbaas van Frankrijk (die maar anderhalve meter groot is), wou ook eens zijn danstalenten tonen en ik was natuurlijk zijn Chinese vrijwilliger. Je kunt wel denken dat we de show stalen, 2 Europeanen die totaal niet met hun gat kunnen schudden tussen al die Braziliaanse schoonheden en op hun dansvloer. ‘t Was misschien geen zicht, ‘t was toch plezant. Een leuke dag afgesloten met echte Braziliaanse beats.
De vermoeidheid begint langzaamaan te komen maar we plooien nog niet. Morgen kan ik geen mail sturen, want het is galadiner met de prijsuitreiking. Maar je leest (en ziet) hier zo snel mogelijk meer.
tot een volgende…
Isabel
Hello again
Mijn Engels vloeit met de minuut beter, niet om te schrijven maar wel om te babbelen! A lot has happened today, where do I start…..
Al om 6u45 kreeg ik een wake-up call van de receptie. Veel te vroeg want om 9u start alles hier maar en mijn schminkdoos ben ik thuis vergeten. Ik kon de slaap niet meer vatten en dus heb ik maar het aangename aan het onaangename gekoppeld. Om 7u lag ik al in het zwembad baantjes te trekken, onder een heerlijke ochtendzon bij 25 graden, je zou voor minder je bikini aandoen.
Om 9u waren er de openingsspeeches, met simultaanvertaling, want alle sprekers spraken Portugees. Grappig zicht, 300 à 400 man met oortjes op, allen een laptop voor hun neus. Het Europees Parlement kan er niet aan tippen. Daarna was er een workshop: we moeten gedurende die 3 dagen “iets…. een project” maken en dan vrijdag voorstellen aan de volledige groep, zo’n 400 man. Amai hoor.
Na de lunch: showtime!! Om 13u30 stond er al 3 man van de jury op mij te wachten: het Ierse hoofdjurylid, een Zuid-Afrikaanse dame en een meneer van Istanbul. Ik heb het kunnen verkopen, al zeg ik het zelf. De Lord hing aan mijn lippen (nadat ik een onverwachtse openingszin afgeschoten had), de Zuid-Afrikaanse mevrouw vond alles “amazing” en de man van Istanbul knikte. Daarna heb ik nog zo’n 4 uur ons project voorgesteld aan nog een heleboel andere geïnteresseerden. Heb ik al verteld dat ons kraampje net aan de ingang staat? Iedereen passeert hier dus. Ik ben wel de enige die de juryleden en andere bezoekers niet trakteert met allerlei lekkers en souvenirs. ‘What you see is what you get’ en voorlopig heb ik nog geen chocolaatjes nodig. Houden zo! 
het kraampje van Thailand… en hieronder juf Isabel aan het werk!!
Daarna kregen we wat vrije tijd: een douche nemen, jezelf een beetje presentabel maken om dan op stap te gaan. Dit noemen ze hier het Regional Dinner: met 70 man van de West-Europese landen uit eten gaan. Het was wel plezant.
Benjamin is nog steeds niet in form. Hij heeft z’n vaccinaties te laat gekregen en is er nu ziek van. Dus ga ik maar een klapke te doen met ander buitenlands gezelschap. Deze morgen was ik al eens bij onze noorderburen langs geweest. Nu was het de beurt aan Zuid-Afrikanen, Noren, Denen, Oostenrijkers, Canadezen, Australiërs, Amerikanen, Spanjaarden … en natuurlijk Brazilianen.
Morgen is er al om 8u ‘field trip’: handtassen en andere waardevolle voorwerpen in het hotel laten en eindelijk eens iets van Salvador zien . Ik kijk er al naar uit….
Geniet nog van de HERFSTvakantie en morgen meer weer met…
Isabel
By the way, morgen weten we of we door gaan naar de halve finale …. spannend!!!
“Maandagmiddag 3 november zijn we vertrokken richting Zaventem om samen met Benjamin en Jacques het vliegtuig te nemen om 16u40 naar Londen. Best eventjes voorstellen wie Benjamin en Jacques zijn, zodat jullie mee zijn in het verhaal. Jacques is een gedetacheerde leerkracht die al meer dan 20 jaar voor Microsoft Europe werkt. Hij zetelt alweer in de jury hier in Brazil, wat hij zeer ten harte neemt! Benjamin is ook de benjamin van ons trio. Hij is de jongste, een rasechte Waal (volgens hemzelf) en hij is mijn persoonlijke begeleider van Microsoft.
juf Isabel en begeleider Benjamin
In Londen hadden we 4,5u de tijd om bij te praten, iets te gaan eten, iets te drinken, … Daar zijn we ook de Nederlanders tegengekomen (je weet wel, zij die op bezoek kwamen naar onze school) alsook de Armeniërs die samen met ons het vliegtuig van Londen naar Sao Paulo namen. Zo’n lange afstandsvlucht is niet de leukste attractie: heel veel volk, geen plaats om je zetel te kantelen, veel nachtlawaai (huilende baby’s, snurkende mannen, …) en het vliegtuig maakt evenveel lawaai als een C130 (voor de kenners, hé). Eens op het vliegtuig hebben we nog anderhalf uur zitten wachten vooraleer we konden vertrekken. Gelukkig heb ik een charmante Braziliaan kunnen overtuigen om mijn plaats te ruilen zodat ik bij “mijn vrienden” kon zitten en een plaatsje aan de gang kreeg. Slapen, vergeet dat maar, ik wou wel de goeie raad van Koen opvolgen (2 whisky’s drinken, daar slaap je wel van) maar ook dat hadden ze niet.
Toen we eindelijk in Sao Paulolandden, duurde het nog meer dan een half uur eer we uit het vliegtuig mochten. Ik zat daar al wel meer dan 13 uur binnen en dan begin ik te zweten, hé. In Sao Paulo hebben we onze connectie gemist, omdat we alweer anderhalf uur moesten aanschuiven voor de douane en bagage. Volgende vlucht ook gemist, maar dan hadden wij geluk: ons trio kon mee met de derde vlucht. De “Hollandse vrienden” en de Armeniërs hebben nog 4u moeten wachten op hun volgende vlucht!!
Het was hier ondertussen al zo’n 30 graden en zonneschijn, ideaal om direct in te dommelen. De laatste vlucht was er voor mij te veel aan, te warm en te veel volk op ‘n hoopje: ideaal kweekbed voor de Mexicaanse griep. Rond 13u (17u voor jullie) zijn we dan eindelijk in ons hotel aangekomen. Terwijl de rest een dutje ging doen in zijn kamer heb ik Benjamin kunnen overtuigen om het anders aan te pakken: een beetje zwemmen en luieren aan het zwembad en een eerste mojitovan de reis gedronken. We hebben er ferm deugd van gehad en we konden er weer tegenaan.
zicht vanuit mijn kamer
Om 18u was er de “schools-track”, innovatieve scholen die hun project voorstellen maar niet meedoen aan de wedstrijd en dan om 19u startte de openingsreceptie. Geef Sissi in plaats van de Weense wals maar een Braziliaans dansje. De sfeer zat er bij iedereen al in van het begin (zie foto’s): een beetje kletsen met de mensen die ik nog ken van in Vienna en later op de avond dan ook nog ons kraampje opstellen.
Wat een cultuurverschil vergeleken met Wenen sfeerbeeld van de opening
Jacques wist me ook te vertellen dat mijn hoofdjurylid een Ier is, die nog op het ministerie van onderwijs gewerkt heeft en een echte “LORD” is. Allé, ‘k zal mijn beste Engels mogen bovenhalen!
Voilà, ‘k zal afsluiten want ik zie hier op mijn laptop dat het al 1u54 is en ben al een tijdje wakker …
Morgen wellicht veel meer nieuws en foto’s.
Een Braziliaanse groet
Isabel
Laat gerust een berichtje achter in ons gastenboek onder aan deze pagina of onderaan dit bericht via ‘reactie toevoegen’. Dank je wel!
